Zmiany w podatku CIT w 2018 roku- co Ci może przekazać Twoje biuro rachunkowe

1) wartość początkowa środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych – wzrasta z 3.500 zł do 10.000 zł. To istotna kwestia przy organizacji usługi księgowej. Nowa wartość dotyczy wszystkich środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oddanych do użytkowania po 1 stycznia 2018 roku (środki te mogły być nabyte w poprzednim roku lub konstruowane w latach poprzednich);

2) zmiana zasad rozpoznawania odsetek od pożyczek, kredytów – nowe brzmienie art 15c ustawy o CIT. Twoje biuro rachunkowe poinformuję, że do kosztów podatkowych nie będą zaliczane odsetki od pożyczek, kredytów, odsetkowa część rat leasingowych, odsetki za nieterminową zapłatę zobowiązań w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza obowiązujący limit czyli 3.000.000 zł w trakcie roku.

Nadwyżka kosztów finansowania dłużnego – jest to kwota, o jaką poniesione przez podatnika koszty finansowania dłużnego, podlegające zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym, przewyższają uzyskane przez podatnika w tym roku podatkowym podlegające opodatkowaniu przychody o charakterze odsetkowym.

Koszty finansowania dłużnego – są to wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej ŚT lub WNiP, opłaty, prowizje, premie, część odsetkowa raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione;

Przychody o charakterze odsetkowym – są to przychody z tytułu odsetek, w tym odsetek skapitalizowanych, oraz inne przychody równoważne ekonomicznie odsetkom odpowiadające kosztom finansowania dłużnego.

Wyłączona z kosztów podatkowych będzie wartość przekraczająca 30% kwoty nadwyżki sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonej o przychody o charakterze odsetkowym nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od ŚT i WNiP oraz kosztów finansowania dłużnego nieuwzględnionych w wartości początkowej ŚT lub WNiP.

Dotychczasowe przepisy o cienkiej kapitalizacji wymienione w art 16 ust 1 pkt 60 i 61 stosuje się do odsetek spłacanych do końca 2018 roku.

3) zaliczki na podatek dochodowy w 2018 roku – podatnicy mogą nie wpłacać zaliczki miesięcznej oraz kwartalnej, jeżeli podatek należny od dochodu osiągniętego od początku roku pomniejszony o sumę zaliczek wpłaconych od początku roku, nie przekracza 1.000zł. Jeżeli podatek należny od dochodu osiągniętego od początku roku pomniejszony o sumę zaliczek wpłaconych od początku roku przekracza 1.000zł, wpłacie podlega różnica pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku a sumą zaliczek wpłaconych od początku roku. Powyższa zasada jest uprawnieniem, a nie obowiązek (podatnicy mogą zatem uiszczać zaliczki na dotychczasowych zasadach).

4) zmiany w zakresie wydatków kwalifikowanych w ramach ulgi na nowe technologie – od stycznia kosztami kwalifikowanymi stają się również wynagrodzenia i składki ZUS wypłacane na podstawie zawartych umów zlecenie i o dzieło. Podwyższono również limit kosztów kwalifikowanych – 30% lub 50% do 100% dla wszystkich podatników, niezależnie od ich wielkości.

5) wyłączenie z kosztów podatkowych kosztów usług niematerialnych nabywanych od podmiotów powiązanych.
Do kosztów podatkowych nie będą zaliczane świadczenia niematerialne poniesione bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotów powiązanych lub podmiotów usytuowanych w tzw. rajach podatkowych – w części przekraczającej obowiązujący limit – 3.000.000 zł i jednocześnie przekraczające łącznie w roku podatkowym 5% nadwyżki sumy przychodów ze wszystkich źródeł przychodów pomniejszonych o przychody z tytułu odsetek nad sumą kosztów uzyskania przychodów pomniejszonych o wartość zaliczonych w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od ŚT i WNiP oraz o wartość odsetek.

Powyższe ograniczenie dotyczy kosztów:
– usług doradczych, badania rynku, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, ubezpieczeń, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze,
– wszelkiego rodzaju opłaty i należności za korzystanie lub prawo do korzystania z autorskich lub pokrewnych praw majątkowych, licencji, praw chronionych przepisami Prawa własności przemysłowej oraz know-how;
– koszty przeniesienia ryzyka niewypłacalności dłużnika z tytułu pożyczek, innych niż udzielonych przez banki i SKOK – i, w tym w ramach zobowiązań wynikających z pochodnych instrumentów finansowych oraz świadczeń o podobnym charakterze.

 

Nowa regulacja nie ma zastosowania do kosztów bezpośrednio związanych z uzyskiwanym przychodem oraz kosztów refakturowanych na kontrahentów.

6) nowy podatek od posiadania nieruchomości – istotna kwestia związana z zakresem usługi księgowej.
Podatek będzie dotyczył budynków o wartości początkowej przekraczającej 10.000.000zł, w postaci:
– budynku handlowo-usługowego sklasyfikowanego w KŚT jako centrum handlowe, dom towarowy, samodzielny sklep i butik lub pozostały budynek handlowo-usługowy,
– budynku biurowego sklasyfikowanego w KŚT jako budynek biurowy,
z wyjątkiem: budynków, od których zaprzestano dokonywania odpisów amortyzacyjnych na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której były używane, oraz budynków biurowych wykorzystywanych wyłącznie lub w głównym stopniu na własne potrzeby podatnika.

Podstawa opodatkowania to przychód odpowiadający wartości początkowej ŚT ustalanej na pierwszy dzień każdego miesiąca, wynikającej z prowadzonej ewidencji, pomniejszonej o kwotę 10.000.000zł,

Wysokość podatku: 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.
Sposób i termin płatności:  obowiązek samodzielnego obliczania i wpłacania podatku za każdy miesiąc w terminie do 20 dnia miesiąca następnego;
Kwota wpłaconego podatku podlega odliczeniu od zaliczki na podatek uiszczanej na zasadach ogólnych (od uzyskanych dochodów w CIT); w przypadku zaliczek kwartalnych odliczeniu podlega podatek obliczony za miesiące przypadające nadany kwartał; podatnicy mogą nie wpłacać podatku od posiadanych budynków, jeżeli jest on niższy od zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych za dany miesiąc; kwota uiszczonego i nieodliczonego w trakcie roku podatkowego podatku od posiadanych budynków podlega odliczeniu w zeznaniu rocznym od podatku obliczonego na zasadach ogólnych za rok podatkowy.

7) Biuro rachunkowe poinformuje Ciebie o konieczności wyodrębnienie odrębnego źródła dochodów jako zysków kapitałowych
Do zysków kapitałowych zaliczać się będzie:
1) przychody z udziału w zyskach osób prawnych, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1 pkt 4b, stanowiące przychody faktycznie uzyskane z tego udziału, w tym:
a) dywidendy, nadwyżki bilansowe w spółdzielniach oraz otrzymane przez uczestników funduszy inwestycyjnych lub instytucji wspólnego inwestowania dochody tego funduszu lub tej instytucji, w przypadku gdy statut przewiduje wypłacanie tych dochodów bez odkupywania jednostek uczestnictwa albo wykupywania certyfikatów inwestycyjnych,
b) przychody z umorzenia udziału (akcji) lub ze zmniejszenia ich wartości,
c) przychody z wystąpienia wspólnika ze spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
d) przychody ze zmniejszenia udziału kapitałowego wspólnika w spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, które następuje w inny sposób niż określony w lit. b,
e) wartość majątku otrzymanego w związku z likwidacją osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3,
f) równowartość zysku osoby prawnej oraz spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przeznaczonego na podwyższenie jej kapitału zakładowego, równowartość nadwyżki bilansowej spółdzielni przeznaczonej na podwyższenie funduszu udziałowego oraz równowartość kwot przekazanych na ten kapitał (fundusz) z innych kapitałów (funduszy) takiej osoby prawnej lub spółki,
g) dopłaty otrzymane w przypadku połączenia lub podziału spółek przez wspólników spółki przejmowanej, spółek łączonych lub dzielonych,
h) przychody wspólnika spółki dzielonej, jeżeli majątek przejmowany na skutek podziału, a przy podziale przez wydzielenie – majątek przejmowany na skutek podziału lub majątek pozostający w spółce, nie stanowią zorganizowanej części przedsiębiorstwa,
i) zapłata, o której mowa w art. 12 ust. 4d,
j) wartość niepodzielonych zysków w spółce oraz wartość zysku przekazanego na inne kapitały niż kapitał zakładowy w spółce przekształcanej – w przypadku przekształcenia spółki w spółkę niebędącą osobą prawną, z tym że przychód określa się na dzień przekształcenia,
k) odsetki od udziału kapitałowego, wypłacane na rzecz wspólnika przez spółkę, o której mowa w art. 1 ust. 3, Dziennik Ustaw – 16 – Poz. 2175
l) odsetki od pożyczki udzielonej osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, jeżeli wypłata odsetek od takiej pożyczki lub ich wysokość uzależnione są od osiągnięcia zysku przez tę osobę prawną lub spółkę lub od wysokości tego zysku (pożyczka partycypacyjna),
m) przychody uzyskane w następstwie przekształceń, łączenia lub podziałów podmiotów, w tym:
1) przychody osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, przejmującej w następstwie łączenia lub podziału majątek lub część majątku innej osoby prawnej lub spółki, przychody wspólnika spółki łączonej lub dzielonej, przychody spółki dzielonej;
2) przychody z tytułu wniesienia do osoby prawnej lub spółki, o której mowa w art. 1 ust. 3, wkładu niepieniężnego;
3) inne, niż określone w pkt 1 i 2, przychody z udziału (akcji) w osobie prawnej lub spółce, o której mowa w art. 1 ust. 3, w tym:
a) przychody ze zbycia udziału (akcji), w tym ze zbycia dokonanego celem ich umorzenia,
b) przychody uzyskane w wyniku wymiany udziałów;
4) przychody ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną;
5) przychody ze zbycia wierzytelności uprzednio nabytych przez podatnika oraz wierzytelności wynikających z przychodów zaliczanych do zysków kapitałowych;
6) przychody:
a) z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4–7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych,
b) z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych,
c) z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania,
d) z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw, o których mowa w lit. a–c,
e) ze zbycia praw, o których mowa w lit. a–c.

Wyodrębnienie nowego źródła dochodów nakłada obowiązek na biuro rachunkowe  przyporządkowywania ponoszonych kosztów do poszczególnych źródeł dochodu, w tym kosztów o charakterze ogólnym. Obowiązek ten dotyczy również kosztów poniesionych przed 1 stycznia 2018 roku, a rozliczanych jako podatkowe koszty uzyskania przychodu w 2018 roku.
Straty wygenerowane w jednym źródle dochodów nie mogą być kompensowane z dochodami z drugiego źródła.

Jeśli w obu źródłach dochodów podatnik uzyskuje dochód, podstawą opodatkowania jest suma dochodów z obu źródeł dochodów. Stawki podatku nie ulegają zmianie.

 

O czym mówią umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania

Międzynarodowe umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania mają na celu uniknięcie nałożenia porównywalnych podatków w dwóch lub kilku państwach na tego samego podatnika z tego samego tytułu i za taki sam okres. Polska i inne państwa członkowskie OECD przy zawieraniu dwustronnych umów stosują się do Modelowej Konwencji OECD oraz interpretacji zawartych w Komentarzu do niej. Alternatywnym wzorcem stosowanym w umowach międzynarodowych jest Konwencja Modelowa ONZ. Poza zagadnieniami unikania podwójnego opodatkowania Modelowa Konwencja OECD dotyczy takich spraw jak: zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania, zasady równego traktowania obywateli przez jurysdykcje podatkowe obu państw, procedury wymiany informacji i wzajemnej pomocy administracji podatkowych.

Konwencję stosuje się do osób, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym lub obu umawiających się państwach. Dotyczy ona podatków od dochodu i majątku, które pobierane są przez oba państwa. W zależności od rodzaju dochodów zdefiniowanych w artykułach Konwencji określone jest prawo do opodatkowania przez państwo, w którym znajduje się źródło dochodu lub miejsce położenia rzeczy będącej źródłem dochodu lub majątek, i przez państwo, w którym osoba ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. Wyłączne prawo do opodatkowania pewnych części dochodu i majątku  przyznaje się tylko jednemu z tych państw, a wówczas drugie musi przyznać podatnikowi zwolnienie od podatku, aby uniknąć podwójnego opodatkowania.  Z zasady jest to państwo, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. W odniesieniu do innych części dochodu i majątku żadna ze stron nie ma prawa wyłączności. A w stosunku do dywidend i odsetek oba państwa mają prawo do ich opodatkowania, z tym, że w państwie, w którym znajduje się źródło dochodu jest ono ograniczone.

Bilateralne umowy oparte o zapisy Konwencji rozstrzygają, w jaki sposób opodatkowane są poszczególne kategorie dochodu i majątku. Państwa zawierające umowę mogą wybrać następującą metodę zwolnienia z podatku: metodę wyłączenia z progresją (dotyczy dochodu) i metodę proporcjonalnego odliczenia (dotyczy podatku). Podatnik powinien na podstawie konkretnej umowy międzynarodowej ustalić, w którym państwie ma tzw. rezydencję podatkową oraz jaki sposób opodatkowania przewiduje umowa dla osiągniętego przez niego dochodu.

Polska podpisała umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z 92 państwami (wykaz na stronie Ministerstwa Finansów).

 

Raport kasowy – jak powinien wyglądać

Raport kasowy jest to dowód księgowy, który odzwierciedla stan gotówki znajdującej się w kasie. Jest dokumentem, w którym wpisuje się chronologicznie wszystkie wpłaty środków pieniężnych do kasy oraz ich wypłaty z kasy, dokonane w danym dniu na podstawie dokumentów źródłowych lub dowodów zastępczych.  Dokumenty źródłowe to m.in. faktury, rachunki, listy płac, rozliczenia delegacji, dowody dokumentujące pobranie gotówki z banku w celu zasilenia kasy. Dowody zastępcze to dowody wpłaty do kasy (KP) i wypłaty z kasy (KW). Częstotliwość sporządzania raportu kasowego określana jest w instrukcji kasowej firmy. Z reguły – każdego dnia, ale może być też okres dłuższy np. tydzień bądź miesiąc w zależności od liczby operacji kasowych. Dokumentację kasową przechowuje się przez 5 lat, liczonych od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Prawidłowo sporządzony raport kasowy powinien zawierać:

– oznaczenie firmy np. pieczątkę firmową,

– oznaczenie kasy,

– numer raportu kasowego z zachowaniem ciągłości numeracji rocznej dla roku obrotowego,

– określenie okresu za jaki sporządzono raport zgodnie z instrukcją kasową,

– wyszczególnienie wszystkich operacji gotówkowych (treść, symbol i numer dowodu    źródłowego, data, oznaczenie osoby pobierającej/wypłacającej środki pieniężne)

–  numer konta przeciwstawnego, na które odnoszone są operacje ujęte w raporcie kasowym,

– wyliczenie obrotów przychodowych i rozchodowych,

– stan początkowy i końcowy kasy,

– liczbę załączników (wszystkie dokumenty źródłowe i zastępcze),

– podpis kasjera,

– datę sporządzenia raportu kasowego,

–  datę zatwierdzenia raportu.

Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego

Od 1 maja 2010 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. wraz z rozporządzeniem wykonawczym nr 987/2009 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zgodnie z którym obywatele krajów członkowskich  Unii Europejskiej pracujący poza krajem macierzystym mają zapewnione na całym obszarze UE (a na podstawie odrębnych regulacji także w krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz w Szwajcarii) równe traktowanie  z obywatelami danego państwa w zakresie świadczeń społecznych. Mają prawo do opieki lekarskiej, świadczeń chorobowych i macierzyńskich (oraz równoważnych dla ojców), świadczeń rodzinnych, emerytur, rent inwalidzkich i rodzinnych, świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zasiłków pogrzebowych, świadczeń dla bezrobotnych, świadczeń przedemerytalnych. Z przepisów dotyczących koordynacji mogą korzystać osoby wykonujące pracę najemną lub pracę na własny rachunek, a także ich rodziny oraz osoby pozostające bez pracy.

Osoby te podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, a decyzję o tym, którego, podejmują instytucje zabezpieczenia społecznego. Zasadniczo obowiązuje zasada miejsca wykonywania pracy (lex loci laboris) – pracy najemnej lub pracy na własny rachunek.  Nie ma znaczenia miejsce zamieszkania pracownika, siedziba jego pracodawcy lub miejsce rejestracji działalności. Wykazy instytucji, z którymi należy się kontaktować w tej sprawie, znajdują się na stronach internetowych ZUS oraz Komisji Europejskiej. Szczególne zasady stosuje się wobec pracowników transgranicznych, pracowników delegowanych do pracy i pracowników pracujących w więcej niż jednym kraju.

Świadczenia przyznane w jednym z państw członkowskich UE są przekazywane osobie uprawnionej niezależnie od miejsca jej zamieszkania, a okresy ubezpieczenia w kilku państwach są sumowane przy ustalaniu prawa do świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Koordynacja przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego nie ma zastosowania do opodatkowania.

 

 

Kiedy i jak opłacić kapitał w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

Kapitał zakładowy jest wkładem własnym wspólników spółki z o.o., którego wartość ustalają oni w umowie spółki.  Kodeks spółek handlowych zgodnie z art. 154 par. 1 określa wartość kapitału zakładowego na minimum  5 tysięcy złotych. Może być on pokryty wkładem pieniężnym lub niepieniężnym (aportem) w postaci środka trwałego. Jeżeli wkładem do spółki na pokrycie udziału w niej jest wkład niepieniężny (aport), w umowie spółki powinien być szczegółowo określony jego przedmiot, osoba wnosząca go oraz liczba i wartość nominalna objętych w zamian udziałów.

Prawo nie określa, w jaki sposób ma być dokonane przeniesienie wkładu pieniężnego na spółkę z o.o. – nie ma wymogu dokonania przelewu bankowego na rachunek spółki. Spółka z o.o. w organizacji może jednak otworzyć rachunek bankowy i zobowiązać wspólników do przelewu środków na pokrycie kapitału zakładowego. Nie ma też obowiązku udokumentowania wniesienia wkładów pieniężnych i niepieniężnych przy składaniu wniosku o wpis do KRS, a jedynie konieczne jest zgłoszenie faktu ich wniesienia przez wspólników poprzez dołączenie załącznika z oświadczeniem wszystkich członków zarządu, że wkłady zostały wniesione w całości przez wszystkich wspólników (art. 167 par. 1 pkt. 2 K.s.h.). Zgłoszenie do KRS musi nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od daty podpisania umowy spółki, a więc w tym czasie muszą być też wniesione wkłady na pokrycie kapitału zakładowego.

W księgach rachunkowych nominalna wartość udziałów tworzących kapitał zakładowy jest wpisywana pod datą wpisu spółki z o.o. do KRS zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o rachunkowości stanowiącym, iż kapitał zakładowy spółek kapitałowych wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym.

W przypadku spółki, której umowę zawarto przez internet przy wykorzystaniu wzorca umowy (procedura S24), na pokrycie kapitału zakładowego wnosi się wyłącznie środki pieniężne (art.158 par. 1.1 K.s.h. Pokrycie kapitału zakładowego powinno nastąpić nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia wpisu spółki do rejestru.  Dopiero po wpisie spółki do KRS podwyższenie kapitału zakładowego może być pokryte zarówno wkładami niepieniężnymi jak i pieniężnymi (art. 158 par. 1.2 K.s.h.).

.

Obowiązki spółki / fundacji przy zmianie siedziby

Zmiana siedziby spółki/fundacji wiąże się z koniecznością dokonania aktualizacji danych w  KRS nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia tzn. od podjęcia odpowiedniej uchwały i zmiany umowy spółki lub uchwały o zmianie statutu. Termin ten nie wiąże się z fizycznym przeniesieniem siedziby organizacji pod nowy adres.

Wniosek aktualizacyjny na formularzu KRS-Z20 składany jest w wydziale KRS, w którym  organizacja jest obecnie zarejestrowana, a jeśli jej nowa siedziba podlegać będzie pod inny wydział sądu rejestrowego, decyzję otrzyma bezpośrednio z tego nowego wydziału.

Zmiana aktualizacyjna dotycząca nowego adresu powinna być również zgłoszona do innych urzędów – do ZUS, GUS, US. Podmioty, które mają zarejestrowaną działalność gospodarczą, wraz ze zgłoszeniem aktualizacyjnym do KRS składają formularze aktualizacyjne:

– NIP-2 do właściwego naczelnika Urzędu Skarbowego,

– RG-1 do GUS

– KRS ZPA do ZUS

oraz dokument potwierdzający uprawnienia organizacji do użytkowania nowej siedziby.

Sąd po zarejestrowaniu zmiany w KRS prześle dokumenty do w/w urzędów.

Organizacje nie prowadzące działalności gospodarczej o dokonaniu zmiany siedziby muszą zawiadomić powyższe urzędy w trybie indywidualnym.

Poza wypełnieniem tych obowiązków organizacja musi oczywiście zadbać o powiadomienie o zmianie adresu banki, dostawców mediów i innych usług, poczty, partnerów handlowych itp. Musi też uaktualnić  adres uwidoczniony na swoich stronach internetowych oraz innych  z wykazem organizacji itp. Na pewien czas dobrze też będzie wykupić usługę przekierowania korespondencji ze starego na nowy adres, jeśli już fizycznie  organizacja zmieniła siedzibę.

Które kursy dla pracowników są kosztem podatkowym w firmie?

 

Wydatki ponoszone na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów:

–  zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodu, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23 ust. 1.

– zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako koszty ponoszone przez podatników w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust. 1.

Studia, kursy, szkolenia i inne formy dokształcania i podwyższania kwalifikacji zawodowych oraz kończące je egzaminy muszą mieć ścisły związek z zakresem obowiązków pracownika wynikającym ze stosunku pracy oraz charakterem działalności pracodawcy. Umiejętności jakie pracownik nabędzie w trakcie szkolenia mogą jednak wpłynąć na dochody firmy dopiero w przyszłości np. w związku z planowanym rozszerzeniem jej działalności bądź powierzeniem pracownikowi innych bądź dodatkowych  zadań. Jeżeli więc pracodawca umie wykazać ten związek, wówczas może uznać ponoszone koszty jako koszty podatkowe firmy, mając świadomość, że urzędy podatkowe mogą wnikliwie sprawdzać przydatność szkoleń oraz związek przyczynowo – skutkowy poniesionych wydatków z  przychodami  firmy. Nie są zakwalifikowane do kosztów podatkowych wydatki służące wyłącznie podnoszeniu wiedzy osobistej, bez wpływu na prowadzoną działalność firmy. Interpretacja organów podatkowych w tym zakresie zmienia się i  np. kursy prawa jazdy kat. B dla pracowników, którzy w ramach obowiązków służbowych wyjeżdżają poza siedzibę przedsiębiorstwa, zostały już uznane za kwalifikujące się do kosztów podatkowych (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 12 czerwca 2012 r., sygn. ITPB1/415-274b/12/PSZ).

Nie zawsze też tematyka szkolenia ma bezpośredni związek z zakresem działalności firmy, ale z racji na jej uniwersalność ma wpływ na ogólną wiedzę pracownika, jego motywację do wydajniejszej pracy, lepsze zaangażowanie w działalność firmy. Gdy trudno jest o jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy poniesione koszty można zakwalifikować jako koszty podatkowe, zalecane jest uzyskanie indywidualnej interpretacji w celu uniknięcia ewentualnych problemów w trakcie kontroli skarbowej.

Kosztami podatkowymi są zarówno koszty samego szkolenia zawodowego, kursu językowego, kursu nauki jazdy itp., jak i związane z uczestnictwem w nich koszty zakwaterowania i wyżywienia uczestników – jeżeli szkolenie czy kurs odbywają się poza miejscem zamieszkania bądź zwyczajowe posiłki (catering) podczas szkolenia stacjonarnego. Nie są jednak uznawane koszty związane z oprawą artystyczną wydarzenia, rozrywkami w czasie wolnym itp.

 

potwierdzenie stanu majątku

Inwentaryzację kasy

Jednostki, które prowadzą kasę, mają obowiązek dokonać na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzacji znajdujących się w niej środków pieniężnych. Jeśli rok obrotowy jednostki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, środki pieniężne w kasie trzeba zinwentaryzować w dniu 31 grudnia tego roku. Inwentaryzacja ta dokonywana jest drogą spisu z natury. Protokół inwentaryzacji kasy powinien być podpisany.

 

Inwentaryzacja towarów

Jednostki, które posiadają towary handlowe i materiały na magazynie, mają obowiązek dokonać spisu z natury. Jednostka powinna przeprowadzić inwentaryzację:

  • towarów handlowych,
  • materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych,
  • półwyrobów,
  • produkcji w toku,
  • wyrobów gotowych,
  • braków i odpadów.

Materiały i towary handlowe objęte spisem muszą zostać wycenione. Wycenę należy przeprowadzić według cen nabycia bądź kosztu wytworzenia. Nie wyższych od cen ich sprzedaży netto n dzień bilansowy. Stwierdzone różnice powinny być wpisane do księgi na koniec każdego roku podatkowego.

Remanent powinien obejmować również towary stanowiące własność podatnika, znajdujące się w dniu sporządzenia spisu poza zakładem, a także towary obce będące w jego posiadaniu. Te ostatnie nie podlegają wycenie, wystarczy jedynie ich ilościowe ujęcie w spisie ze wskazaniem czyją stanowią własność.

Spis z natury powinien być sporządzony w sposób staranny i trwały oraz zakończony i zaopatrzony w podpisy osób uczestniczących w spisie. Dokumentacja remanentu powinna zawierać:

  • nazwę podmiotu,
  • data sporządzenia spisu,
  • numery kolejnych pozycji arkusza spisu z natury,
  • szczegółowe określenia towaru i innych składników,
  • jednostki miary,
  • ilości stwierdzone w czasie spisu,
  • ceny w złotych i groszach za jednostkę miary,
  • wartości wynikające z przemnożenia ilości towaru przez jego cenę jednostkową,
  • łączna wartość spisu z natury,

Protokół inwentaryzacji magazynu powinien być podpisany przez osoby dokonujące spis oraz osoby reprezentujące podmiot.

Podatek u źródła (withholding tax)

Podatek u źródła (withholding tax – WHT) jest to zryczałtowany podatek od dochodów uzyskiwanych przez nierezydentów na terytorium Polski pobierany przez polskiego podatnika – nabywcę określonych kategorii usług od osoby fizycznej zamieszkałej za granicą lub osoby prawnej mającej siedzibę za granicą.

Zgodnie z art. 29, ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 21, ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek ten w zależności od rodzaju transakcji wynosi 20% lub 10% kwoty przychodu.

Podatek u źródła dotyczy m.in.:

– odsetek, przychodów z praw autorskich i praw pokrewnych,

– należności wynikających z użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego,

– należności wynikających z przekazania know-how,

– świadczenia usług doradczych, księgowych, badania rynku, prawnych, reklamowych, związanych z zarządzaniem i kontrolą, przetwarzaniem danych, HR,

– usług w zakresie działalności rozrywkowej, widowiskowej, sportowej.

Przepisy o zryczałtowanym podatku u źródła stosuje się z uwzględnieniem dwustronnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę, które mają rangę nadrzędną. Jednak aby skorzystać z nich i uniknąć podatku u źródła lub móc zastosować niższą stawkę podatku, należy udowodnić, że kontrahent płaci podatki w innym kraju, przedstawiając certyfikat rezydencji podatkowej. Jest to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa siedziby podatnika ważne w roku jego wydania. W analogicznej sytuacji są polscy podatnicy, którzy sprzedają w/w kategorie dóbr za granicę. Certyfikat rezydencji podatkowej mogą oni uzyskać, składając w US formularz CFR-1.

Polski płatnik pobierający od zagranicznego kontrahenta podatek u źródła zobowiązany jest przekazać odpowiednią kwotę podatku na konto urzędu skarbowego oraz przesłać do urzędu deklarację PIT-8AR (wypłaty na rzecz osób fizycznych) do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym lub CIT-10R (wypłaty na rzecz osób prawnych) do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku.