Aktualności

Od 1 maja 2010 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29 kwietnia 2004 r. wraz z rozporządzeniem wykonawczym nr 987/2009 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zgodnie z którym obywatele krajów członkowskich  Unii Europejskiej pracujący poza krajem macierzystym mają zapewnione na całym obszarze UE (a na podstawie odrębnych regulacji także w krajach Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz w Szwajcarii) równe traktowanie  z obywatelami danego państwa w zakresie świadczeń społecznych. Mają prawo do opieki lekarskiej, świadczeń chorobowych i macierzyńskich (oraz równoważnych dla ojców), świadczeń rodzinnych, emerytur, rent inwalidzkich i rodzinnych, świadczeń z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, zasiłków pogrzebowych, świadczeń dla bezrobotnych, świadczeń przedemerytalnych. Z przepisów dotyczących koordynacji mogą korzystać osoby wykonujące pracę najemną lub pracę na własny rachunek, a także ich rodziny oraz osoby pozostające bez pracy.

Osoby te podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, a decyzję o tym, którego, podejmują instytucje zabezpieczenia społecznego. Zasadniczo obowiązuje zasada miejsca wykonywania pracy (lex loci laboris) – pracy najemnej lub pracy na własny rachunek.  Nie ma znaczenia miejsce zamieszkania pracownika, siedziba jego pracodawcy lub miejsce rejestracji działalności. Wykazy instytucji, z którymi należy się kontaktować w tej sprawie, znajdują się na stronach internetowych ZUS oraz Komisji Europejskiej. Szczególne zasady stosuje się wobec pracowników transgranicznych, pracowników delegowanych do pracy i pracowników pracujących w więcej niż jednym kraju.

Świadczenia przyznane w jednym z państw członkowskich UE są przekazywane osobie uprawnionej niezależnie od miejsca jej zamieszkania, a okresy ubezpieczenia w kilku państwach są sumowane przy ustalaniu prawa do świadczeń z zabezpieczenia społecznego. Koordynacja przepisów dotyczących zabezpieczenia społecznego nie ma zastosowania do opodatkowania.

Kapitał zakładowy jest wkładem własnym wspólników spółki z o.o., którego wartość ustalają oni w umowie spółki.  Kodeks spółek handlowych zgodnie z art. 154 par. 1 określa wartość kapitału zakładowego na minimum  5 tysięcy złotych. Może być on pokryty wkładem pieniężnym lub niepieniężnym (aportem) w postaci środka trwałego. Jeżeli wkładem do spółki na pokrycie udziału w niej jest wkład niepieniężny (aport), w umowie spółki powinien być szczegółowo określony jego przedmiot, osoba wnosząca go oraz liczba i wartość nominalna objętych w zamian udziałów.

Prawo nie określa, w jaki sposób ma być dokonane przeniesienie wkładu pieniężnego na spółkę z o.o. – nie ma wymogu dokonania przelewu bankowego na rachunek spółki. Spółka z o.o. w organizacji może jednak otworzyć rachunek bankowy i zobowiązać wspólników do przelewu środków na pokrycie kapitału zakładowego. Nie ma też obowiązku udokumentowania wniesienia wkładów pieniężnych i niepieniężnych przy składaniu wniosku o wpis do KRS, a jedynie konieczne jest zgłoszenie faktu ich wniesienia przez wspólników poprzez dołączenie załącznika z oświadczeniem wszystkich członków zarządu, że wkłady zostały wniesione w całości przez wszystkich wspólników (art. 167 par. 1 pkt. 2 K.s.h.). Zgłoszenie do KRS musi nastąpić przed upływem sześciu miesięcy od daty podpisania umowy spółki, a więc w tym czasie muszą być też wniesione wkłady na pokrycie kapitału zakładowego.

W księgach rachunkowych nominalna wartość udziałów tworzących kapitał zakładowy jest wpisywana pod datą wpisu spółki z o.o. do KRS zgodnie z art. 36 ust. 2 ustawy o rachunkowości stanowiącym, iż kapitał zakładowy spółek kapitałowych wykazuje się w wysokości określonej w umowie lub statucie i wpisanej w rejestrze sądowym.

W przypadku spółki, której umowę zawarto przez internet przy wykorzystaniu wzorca umowy (procedura S24), na pokrycie kapitału zakładowego wnosi się wyłącznie środki pieniężne (art.158 par. 1.1 K.s.h. Pokrycie kapitału zakładowego powinno nastąpić nie później niż w terminie siedmiu dni od dnia wpisu spółki do rejestru.  Dopiero po wpisie spółki do KRS podwyższenie kapitału zakładowego może być pokryte zarówno wkładami niepieniężnymi jak i pieniężnymi (art. 158 par. 1.2 K.s.h.).

.

Zmiana siedziby spółki/fundacji wiąże się z koniecznością dokonania aktualizacji danych w  KRS nie później niż w terminie 7 dni od dnia zdarzenia tzn. od podjęcia odpowiedniej uchwały i zmiany umowy spółki lub uchwały o zmianie statutu. Termin ten nie wiąże się z fizycznym przeniesieniem siedziby organizacji pod nowy adres.

Wniosek aktualizacyjny na formularzu KRS-Z20 składany jest w wydziale KRS, w którym  organizacja jest obecnie zarejestrowana, a jeśli jej nowa siedziba podlegać będzie pod inny wydział sądu rejestrowego, decyzję otrzyma bezpośrednio z tego nowego wydziału.

Zmiana aktualizacyjna dotycząca nowego adresu powinna być również zgłoszona do innych urzędów – do ZUS, GUS, US. Podmioty, które mają zarejestrowaną działalność gospodarczą, wraz ze zgłoszeniem aktualizacyjnym do KRS składają formularze aktualizacyjne:

– NIP-2 do właściwego naczelnika Urzędu Skarbowego,

– RG-1 do GUS

– KRS ZPA do ZUS

oraz dokument potwierdzający uprawnienia organizacji do użytkowania nowej siedziby.

Sąd po zarejestrowaniu zmiany w KRS prześle dokumenty do w/w urzędów.

Organizacje nie prowadzące działalności gospodarczej o dokonaniu zmiany siedziby muszą zawiadomić powyższe urzędy w trybie indywidualnym.

Poza wypełnieniem tych obowiązków organizacja musi oczywiście zadbać o powiadomienie o zmianie adresu banki, dostawców mediów i innych usług, poczty, partnerów handlowych itp. Musi też uaktualnić  adres uwidoczniony na swoich stronach internetowych oraz innych  z wykazem organizacji itp. Na pewien czas dobrze też będzie wykupić usługę przekierowania korespondencji ze starego na nowy adres, jeśli już fizycznie  organizacja zmieniła siedzibę.

Wydatki ponoszone na podnoszenie kwalifikacji zawodowych pracowników mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów:

–  zgodnie z art. 22 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane bezpośrednio lub pośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodu, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 23 ust. 1.

– zgodnie z art. 15 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako koszty ponoszone przez podatników w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust. 1.

Studia, kursy, szkolenia i inne formy dokształcania i podwyższania kwalifikacji zawodowych oraz kończące je egzaminy muszą mieć ścisły związek z zakresem obowiązków pracownika wynikającym ze stosunku pracy oraz charakterem działalności pracodawcy. Umiejętności jakie pracownik nabędzie w trakcie szkolenia mogą jednak wpłynąć na dochody firmy dopiero w przyszłości np. w związku z planowanym rozszerzeniem jej działalności bądź powierzeniem pracownikowi innych bądź dodatkowych  zadań. Jeżeli więc pracodawca umie wykazać ten związek, wówczas może uznać ponoszone koszty jako koszty podatkowe firmy, mając świadomość, że urzędy podatkowe mogą wnikliwie sprawdzać przydatność szkoleń oraz związek przyczynowo – skutkowy poniesionych wydatków z  przychodami  firmy. Nie są zakwalifikowane do kosztów podatkowych wydatki służące wyłącznie podnoszeniu wiedzy osobistej, bez wpływu na prowadzoną działalność firmy. Interpretacja organów podatkowych w tym zakresie zmienia się i  np. kursy prawa jazdy kat. B dla pracowników, którzy w ramach obowiązków służbowych wyjeżdżają poza siedzibę przedsiębiorstwa, zostały już uznane za kwalifikujące się do kosztów podatkowych (interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 12 czerwca 2012 r., sygn. ITPB1/415-274b/12/PSZ).

Nie zawsze też tematyka szkolenia ma bezpośredni związek z zakresem działalności firmy, ale z racji na jej uniwersalność ma wpływ na ogólną wiedzę pracownika, jego motywację do wydajniejszej pracy, lepsze zaangażowanie w działalność firmy. Gdy trudno jest o jednoznaczne rozstrzygnięcie, czy poniesione koszty można zakwalifikować jako koszty podatkowe, zalecane jest uzyskanie indywidualnej interpretacji w celu uniknięcia ewentualnych problemów w trakcie kontroli skarbowej.

Kosztami podatkowymi są zarówno koszty samego szkolenia zawodowego, kursu językowego, kursu nauki jazdy itp., jak i związane z uczestnictwem w nich koszty zakwaterowania i wyżywienia uczestników – jeżeli szkolenie czy kurs odbywają się poza miejscem zamieszkania bądź zwyczajowe posiłki (catering) podczas szkolenia stacjonarnego. Nie są jednak uznawane koszty związane z oprawą artystyczną wydarzenia, rozrywkami w czasie wolnym itp.

Inwentaryzację kasy

Jednostki, które prowadzą kasę, mają obowiązek dokonać na ostatni dzień każdego roku obrotowego inwentaryzacji znajdujących się w niej środków pieniężnych. Jeśli rok obrotowy jednostki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, środki pieniężne w kasie trzeba zinwentaryzować w dniu 31 grudnia tego roku. Inwentaryzacja ta dokonywana jest drogą spisu z natury. Protokół inwentaryzacji kasy powinien być podpisany.

Inwentaryzacja towarów

Jednostki, które posiadają towary handlowe i materiały na magazynie, mają obowiązek dokonać spisu z natury. Jednostka powinna przeprowadzić inwentaryzację:

• towarów handlowych,
• materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych,
• półwyrobów,
• produkcji w toku,
• wyrobów gotowych,
• braków i odpadów.

Materiały i towary handlowe objęte spisem muszą zostać wycenione. Wycenę należy przeprowadzić według cen nabycia bądź kosztu wytworzenia. Nie wyższych od cen ich sprzedaży netto n dzień bilansowy. Stwierdzone różnice powinny być wpisane do księgi na koniec każdego roku podatkowego.

Remanent powinien obejmować również towary stanowiące własność podatnika, znajdujące się w dniu sporządzenia spisu poza zakładem, a także towary obce będące w jego posiadaniu. Te ostatnie nie podlegają wycenie, wystarczy jedynie ich ilościowe ujęcie w spisie ze wskazaniem czyją stanowią własność.

Spis z natury powinien być sporządzony w sposób staranny i trwały oraz zakończony i zaopatrzony w podpisy osób uczestniczących w spisie. Dokumentacja remanentu powinna zawierać:

• nazwę podmiotu,
• data sporządzenia spisu,
• numery kolejnych pozycji arkusza spisu z natury,
• szczegółowe określenia towaru i innych składników,
• jednostki miary,
• ilości stwierdzone w czasie spisu,
• ceny w złotych i groszach za jednostkę miary,
• wartości wynikające z przemnożenia ilości towaru przez jego cenę jednostkową,
• łączna wartość spisu z natury,

Protokół inwentaryzacji magazynu powinien być podpisany przez osoby dokonujące spis oraz osoby reprezentujące podmiot.

Podatek u źródła (withholding tax – WHT) jest to zryczałtowany podatek od dochodów uzyskiwanych przez nierezydentów na terytorium Polski pobierany przez polskiego podatnika – nabywcę określonych kategorii usług od osoby fizycznej zamieszkałej za granicą lub osoby prawnej mającej siedzibę za granicą.

Zgodnie z art. 29, ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 21, ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatek ten w zależności od rodzaju transakcji wynosi 20% lub 10% kwoty przychodu.

Podatek u źródła dotyczy m.in.:

– odsetek, przychodów z praw autorskich i praw pokrewnych,

– należności wynikających z użytkowania lub prawa do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego,

– należności wynikających z przekazania know-how,

– świadczenia usług doradczych, księgowych, badania rynku, prawnych, reklamowych, związanych z zarządzaniem i kontrolą, przetwarzaniem danych, HR,

– usług w zakresie działalności rozrywkowej, widowiskowej, sportowej.

Przepisy o zryczałtowanym podatku u źródła stosuje się z uwzględnieniem dwustronnych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartych przez Polskę, które mają rangę nadrzędną. Jednak aby skorzystać z nich i uniknąć podatku u źródła lub móc zastosować niższą stawkę podatku, należy udowodnić, że kontrahent płaci podatki w innym kraju, przedstawiając certyfikat rezydencji podatkowej. Jest to zaświadczenie o miejscu siedziby podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa siedziby podatnika ważne w roku jego wydania. W analogicznej sytuacji są polscy podatnicy, którzy sprzedają w/w kategorie dóbr za granicę. Certyfikat rezydencji podatkowej mogą oni uzyskać, składając w US formularz CFR-1.

Polski płatnik pobierający od zagranicznego kontrahenta podatek u źródła zobowiązany jest przekazać odpowiednią kwotę podatku na konto urzędu skarbowego oraz przesłać do urzędu deklarację PIT-8AR (wypłaty na rzecz osób fizycznych) do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym lub CIT-10R (wypłaty na rzecz osób prawnych) do końca pierwszego miesiąca roku następującego po roku podatkowym, w którym powstał obowiązek zapłaty podatku.